آخرین مقالات
وقتی میز شام هم بازیکاریزه می شود

وقتی میز شام هم بازیکاریزه می شود

اگر شما به کارشناسان و اهل فن معتقد باشید،بازیکاری راهی مناسب برای تشویق شرکت کننده گان به سوی دانش ،نگرش و مهارت های جدید، تعهد و تاثیر گذاری بیشتر می باشد.

 هنگام آماده سازی این مقاله پیرامون بازیکاری  تصمیم گرفتم تا چند ساختار ساده ی بازی را در خانه پیاده سازی کنم. این نوشته دستورالعمل نوعی  بازیکاری را  که توسط تجربه ای کوتاه مدت در میز غذا بدست آمده را توصیف می کند…

     یک:هیچ گاه بی دلیل چیزی را بازیکاری نکنید. هنگام صرف غذا من همیشه  این مشکل را دارم که نمیتوانم دخترانم را مجبور  به خوردن همه غذایشان بکنم.امروز ، موقع سِرو کلم سیاه به همراه ماهی سالومون ، واکنش بچه ها متفقا یک چیز بود ، “ما این غذا را دوست نداریم “… پس من هم تصمیم گرفتم تا آن ها را با رفتار و نگرشی متفاوت ، به خوردن غذا ترغیب کنم.

دو: اهداف واقعی و قابل لمس و همچنین نتیجه آن ها را توضیح بدهید. خیلی ساده است!! من از آن ها خواستم تا حداقل ۴/۳ ازکل غذایشان را به طور مساوی از بین کلم و ماهی بخورند.

سه: توجه کنید که چه افرادی دارند بازی می کنند و با توجه به آن از انگیزه دهنده های مناسب استفاده کنید.دختر بزرگ تر من همیشه دوست دارد برنده باشد پس او نیاز به یک بازی با ارکان  نبردگونه دارد که به وی این فرصت را  بدهد تا از بقیه ی افراد  آن بازی بهتر باشد و ببرد. دو دختر دیگرم به بازیهایی با ارکان خودنمایی و ابراز وجود ، بهتر عکس العمل نشان می دهند.شخصا  میخواستم  یک همکاری و مشارکت بین همه آن ها مشاهده کنم…

بازیِ خودتان را خلق کنید

هدف بازی واضح بود: بشقابتان را قبل از اتمام وقت تمام کنید.(یا به تفسیر دختر بزرگترم “خواهرات را شکست بده”)

ساختار بازی و نحوه بازی کردن را طراحی کنید. من یک بازی طراحی کردم که “انداختن تاس” به شما میگفت که کدام بخش از” آدم غذایی“تان را باید  بخورید..اول از همه هر بازیکن میتوا نست که محتویات  بشقاب غذایش را  به  شکل یک آدم غذایی که از  دو دست ، دو پا و یک سر و یک بدن تشکیل شده بود در بیاورد. این رُکن  بازی که به خاطر ابراز وجود  داخل بازی گنجانده شده بود سرگرمی زیادی برای بچه ها ایجاد کرد.

این چیزی است که دختر ۳ ساله من درست کرد

سه ساله

من همچنین از آن ها خواستم تا ۴ عکس که بشود ازآن ها به عنوان یک ساختار تاس گونه استفاده کرد درست کنند

 2

 

قوانین

در هر نوبت، هر بازیکن به طور شانسی یک عکس را  برمیداشت و ازین طریق میفهمید که قراراست کدام قسمت از آدم غذایی خودش را بخورد.

اگر به بازیکنی به طور مثال عکس  “پا” می افتاد و هیچ کدام از پاهای آدم غذایی او باقی نمانده بود اجازه ی غذا خوردنرا در آن نوبت نداشت، در غیر این صورت باید آن بخشی ازغذا که عکس میگفت را میخورد.

3

در طول بازی دو رکن بازخورد بودن که انگیزه ها رو بالا نگه می داشتن: مقایسه گروهی و واکنش به زمان.

اگر که بشقابتان را در زمان مربوط  به خودتان تمام میکردید برنده میشدید، به این  معنی که همه میتوانستند برنده باشند که بیشتر این بازی  را نوعی بازیِ “خود آزمایی” میکرد تا یک بازی با ارکان مسابقه ای.

شخصا خیلی روی طراحیِ فاکتورهای همکارانه بودن بازی وقت صرف نکردَم،اما خیلی تعجب کردم چرا که یکبار در حین بازی به دختر هفت ساله یِ من عکس “پا” افتاد اما در بشقاب او هیچ “پا”یی از “آدم غذایی” باقی نمانده بود، پس او بجای آن بخشی ازکَلَمِ خواهر کوچیکترش  را خورد.!!

 

اگر شما بازیتان را به خوبی طراحی کرده باشید، به راحتی میتوانید نتیجه آن را ببینید.

این تجربه منجر به این شد که من با بشقاب هایی کاملا خالی طی یک رکورد زمانی آن هم بدون هیچ گونه شکایتی از سوی بچه ها مواجه بشم. فوق العاده بود!!

من بازی هایی را آزمایش میکنم که مربوط به آموزش و یاد گیری اند و این ایده ها می توانند درآن ها به کار بروند.

تصور کنید که چه کارهایی میتوانید انجام دهید :

  • تشویق کردن کارمندان برای کاغذ بازیِ  کمتر و استفاده کمتر از کاغذ تا جای ممکن
  • تشویق و ترغیب برای ایجاد میز گرد و سخنرانی های تصویریِ (غیر حضوری) داخلِ سازمانی برای به اشتراک گذاری دانش و اطلاعات
  • کاهش خرج های کمپانی
  • ایجاد ارتباطات چند فرهنگی در شرکت های چند ملیتی

همه چیزهایی که شما احتیاج دارید چند ساختار ساده بازی گونه و کمی خلاقیت است !!

نوشته ی دن استر

آنچه می خوانید نمونه ی جالبی از بازی کاری در زندگی روزمره است.نویسنده این مطلب میز شام خانه خود را بازیکاریزه کرده و آن را شرح می دهد در لابه لای آن هم به ارائه توصیه هایی در مورد بازی کاری می پردازد.

مرور بررسی

امتیاز کاربر: 4.36 ( 5 آرا)
0

جوابی بنویسید